. . . But I will go my way to yonder hillside, singing low to sand and shore my supplication of the cruel Galatea; for I will not give over my sweet hopes till I come unto uttermost old age . . .
αὐτὰρ ἐγὼν βασεῦμαι ἐμὰν ὁδὸν ἐς τὸ κάταντες
τῆνο ποτὶ ψάμαθόν τε καὶ ἀιόνα ψιθυρίσδων,
λισσόμενος Γαλάτειαν ἀπηνέα· τὰς δὲ γλυκείας
ἐλπίδας ὑστατίῳ μέχρι γήραος οὐκ ἀπολειψῶ.
τῆνο ποτὶ ψάμαθόν τε καὶ ἀιόνα ψιθυρίσδων,
λισσόμενος Γαλάτειαν ἀπηνέα· τὰς δὲ γλυκείας
ἐλπίδας ὑστατίῳ μέχρι γήραος οὐκ ἀπολειψῶ.
Original text (Ancient Greek)
Share this quote
Notes from Wikiquote
I to the sandy shore and seaward slope
Will go, and try with murmured song to bend
The cruel Galatea: my sweet hope
I'll cast away—when life itself doth end.
Variants
(M. J. Chapman, 1836)